Mas Papo

Home - Gedichten

 

 

Home

Gedichten

Verhalen

Boeken

Actief

Diversen

Slag

Een slag is zo gemaakt
maar hoe zorg je ervoor
dat het ritme wordt bepaald
de tekst past in de woorden
bedacht op een eenzaam
moment aan de kant van een
bijna leeg parkeerterrein
of bepaalt het ritme de slag
gedaan in een ruimteloos
gebied zo groot als een
kinderhand.


Herfst

De muesli gekocht op vakantie is op
het laatste tastbare bewijs van weggeweest
naast de foto's maar wat zijn de foto's
anders dan een serie pixels gevangen
op een schijf kwetsbaar en vergankelijk
door de jaren heen zoals de herfst
de bladeren doet vallen en de gemoedsrust
aantast alsof alles betekenisloos is.

Manshoog staan zij schouder aan schouder
te wachten tot ze worden neergehaald
door grote monsters die op de weg
een spoor laten van haksel en stof
uiteenspattend onder de wielen
van mijn auto op weg naar de ruimte
waar ik dit weer uiten mag.

Behoedzaam worden draden geweven
daar wordt gewerkt dagelijks opnieuw
en zichtbaar door het vocht dat zich
toont zonder bericht vooraf alsof met
de datum de omslag is bepaald en dit
seizoen zijn intrede heeft gedaan.
Het blad zal vallen, de boom straks ingedut en
wij sluiten op tijd de gordijnen.


"Hoog water"

Hoog water

De rivier stroomt breeduit
de kribben onzichtbaar
verstopt, enkel lichtopstanden.
Eenzaam staan zij daar
in het water en bakenen
de geul af die wordt bevaren;
een smal deel naar het lijkt.

Het veerhuis op de juiste plaats
een even rusten voor de vaart
hier wordt gevaren op gezette tijd
het water tikt de zomerdijk
de pont legt hier nu aan.

De uiterwaarden glanzen
in de zon. Bomen spiegelen
zich. De onderkanten linken
aan zichzelf. En ook de ganzen
in dubbele rijen, waaieren over
het water. Een enkeling apart.

Het lijkt een rustig tafereel
dat hoge water. Maar achter
de dijken staan de mannen klaar
gewapend met schoppen en
met zakken, gevuld met zand.
Nog even en de dijk zal het begeven.
De zakken gaan van hand tot hand
en dichten de gaten en de lekken.
Tot het water zal vertrekken
en de mens het weer zal overleven.

De pont weer op de juiste plek,
de bomen in de grond.
Grassen aan het prikkeldraad,
een enkele vis; die was te laat.

Uit: Wat ons bezighield



"Tacheles"

"Siegesaule"

Berlijn

Stad bestaand uit twee steden,
waarom ben jij zo anders
dan Rome, Londen of Parijs?
Is het die verdeeldheid
of de geschiedenis zo vers
nog in ons collectief geheugen
als grafitti op een lege muur
die ons in bezit neemt.

Het koper geeft aan waar de joden
woonden en naar waar zij
zijn afgevoerd en vermoord.
Het is genoeg, een enkel woord
is genoeg om te duiden.
Tacheles als bewaard symbool
van oorlog, DDR en kunst;
van Berlijnse politici als gunst
gegeven op dure grond.

Overal vullen de kranen het gat
ontstaan door onenigheid.
Potsdammer Platz voelt als traan,
een stad in een stad.
Goldelse geplaatst op de grote ster
aan de intochtlaan der zegevierenden
gedurfd en zichtbaar vanuit het midden
van de Brandenburger Tor.
Adler is nu Einstein, de kerk ingepakt en ik
treur om de stad als geen ander.

Uit: Aanvaart



"Shostakovich"

Dmitri

Gisteren heb ik Stalin nog gezien
het was een hotel in Gent;
een spiertje trok zijn rechteroog op
en neer en gaf een trillend kijken.
Hij keek me aan en leek te willen zeggen:
Ik weet het wel, je bent een fan
maar wat kan ik daar aan doen
de tijden zijn veranderd en toen
lag het niet in het verlengde van mijn denken.
Je moet het zo maar zien
't was de toonaard die niet beviel,
maar pas nadat men
mij daarop had gewezen.
Het onophoudelijk vrezen
is achteraf voor niets geweest.

Knipogend vroeg hij mij waar de boter lag.

(ode aan Shostakovich)

Uit: Aanvaart



"Vrijheid"

Vrijheid

Enkele uren resten tot de nieuwe dag,
hoe lang nog kan ik me wijden?
De plicht die mij roept. Het gezag
dat duldt geen andere tijden
dan in 't reglement is vastgelegd.
't Is eens en voor al gezegd.

De vrijheid van de zondagmiddag
komt tot een eind met de ondergang
van zon en strijken van de vlag.
Ik wandel, doelloos, en verlang
naar de geur die deze middag brengt
de herfst, de lente, de adem die verzengt.


Uit: Dichter op de huid



"Wandeling"

Wandeling

Die dag, met de zon zo jong
als een kind stralend over jouw land
en over de dijk, bijna hand in hand
liepen we zij aan zij, verdring
de gedachte aan wat komen ging,
nu alweer verleden tijd voor mij,
waar we nu nog niet van wisten en jij
en onze wandeling zijn slechts herinnering.

Lopend in een waas van licht en de lucht
vol met trilling, jij al met een zucht
zagen we terug op de wandeling
die je zo vaak volbracht
liepen, zaten en sliepen langs de dijk
de wind speelde met je haar en ‘kijk’,
riep je ‘De meikever is weer terug!’
Geritsel, de haag, 'k zag plots je rug.

Als een ommekeer lag daar de weg, ten spijt,
onderlangs gelopen als toen die tijd,
de terugtocht reeds aanvaard,
kan herinnering reeds zijn verjaard?

En: jij vroeg je af, het boek, de reis,
de wandeling.

Heesch, 9 oktober 1991

Uit: De meikevers


 

K26 7 juni 2012 Thema: De Maas stroomt uit in een zee van woorden

K26 13 juni 2013 Thema: Mijn stad, mijn dorp, mijn adem, mijn leven

Direct naar:
Stadsdichter van Zutphen
Verhalen uit De Leunstoel
Verhalen van 120W
Verhalen
Dichter van Bernheze

© Copyright Mas Papo